A więc mamy w Chinach nowy rok. Porządkuję dysk, wywalam śmieciowe foty, i przygotowuję się powoli do wypadu na południe do “Kraju Gór”. Ale nie o tym dzisiaj.

Znalazłem na dysku pare fotek z ubiegłego roku. Kto pobył chwilę w Szanghaju ten wie, że smog jest tu nieodłącznym elementem miejskiego krajobrazu. Już 2 dni po zakończeniu EXPO piękny nieboskłon został uśmiercony przez pobliskie fabryki, które ruszyły pełną parą. Od tegu czasu ilość dni z niebieskim niebem w ciągu miesiąca można liczyć na palcach jednej ręki. A ja naiwny przez pierwszy rok pobytu w Szanghaju myślałem, że tu tak pochmurno…

Tak wygląda sytuacja w te najgorsze dni. Zdjęcia prosto z aparatu.

I takie właśnie pytanie do czytelników (w końcu statystyki bloga mówią o tysiącach odsłon miesięcznie…). Co chcielibyście zobaczyć na łamach “blunatika”? Ostrzegam, najciekawsze pomysły mają dużą szansę na realizację!

Kiedyś było o Prasowaczu z Leshan, tym razem pora na Pakowacza. Za kulisami fabryki kart:

Zdjęcia tak naprawdę z okolic szanghajskiego Starego Miasta. Typowy miks historii i nowoczesności (oprócz herbaciarni i pierożków znajdziemy Starbucksa i KFC). Tego drugiego naturalnie przybywa coraz więcej z roku na rok.

Tak się mniej więcej remontuje bloki w Chinach. Popieram kierunek myślenia Pana bez kasku.

I uwaga…

Jeśli już się rozstrzaskać to chyba jednak lepiej tak do końca…

Pamiętam, że był to jeden z pierwszych “mini-szoków” kulturowych – w Chinach je się o każdej porze dnia i nocy. Normalką są na przykład rozkładane dopiero w nocy uliczne stragany. Kiedy straż miejska już smacznie chrapie, na skrzyżowaniach pojawiają się mistrzowie łoków, którzy w przeciągu kilku minut urządzą nam ucztę w stylu street. Serwowane w styropianowym pudełku, które często przekłuwa się pałeczkami aż sos poleje się po łokciach, dania konsumowane są na taborecie lub czasem na stojąco.

Czasami można jednak pozwolić sobie na odrobinę luksusu

Suzhou

Pomęczę jeszcze zdjęciami-klasykami z Pekinu. Tym razem u południowych wrót jednej z największych ikon stolicy. Pojawiły się ostatnio informacje w mediach (dla dobra wszystkich szybko zdementowane przez W. Brata) – w Zakazanym Mieście istnieje klub dla bilionerów, karta członkowska kosztuje jedyny 1mln juanów (tu link). Komunizm w czystej postaci!

Oczywistym jest, że to co dla jednych jest nieapetyczne, dla drugich może być przysmakiem. Niechęć do różnego rodzaju jedzenia wynika przede wszystkim z uwarunkowań kulturowo-społecznych. Dla wielu osób przełamanie się i wyjście poza “comfort zone” jest niemożliwe, takie osoby kurczowo trzymają się tych samych sprawdzonych potraw przez całe życie. A przecież świat oferuje tak wiele więcej.

Na liście poniżej nie znalazły się dania nietypowe dla nas, których jest w Chinach mnóstwo. Dlatego dziś nie będzie o rapetach, kaczych jęzorach, sfermentowanym tofu, ośmiornicach, mątwach, zółwiach, żabach, czy tysiącletnich jajkach. Tego rodzaju smakołyki je się tutaj na porządku dziennym. Będzie za to o potrawach, które dla samych Chińczyków są mniej konwencjonalne, czyli takich którym z kolei przeciętny Polak przyklei metkę: “obrzydliwe”.

Co mnie skusiło by ich spróbować? Ciekawość, otwartość, impuls.

Jedziemy:

1. Czerwie z konikami polnymi na ostro. Przysmak z prowincji Yunnan. Całkiem dobre, choć z powodu wątłej, papierowej budowy zbyt mocno jak na mój gust nasiąkają tłuszczem. Idealnie komponują się jednak z piwem.

2. Skorpiony. Smażone na głębokim oleju. Chrupkie, słono-ostre. Palce lizać. Jad jest neutralizowany podczas procesu smażenia. Te na załączonym obrazku są jeszcze żywe…

3. Potrawka ze skrzypłocza. Skrzypłocze zachwycają mnie swoją archaiczną budową. Zupełnie jakby Matka Natura przeoczyła je w procesie ewolucji. Mówi się, że od ok. 250 mln lat istnieją mniej więcej w niezmienionej formie. A, jeszcze ich krew, pozbawiona hemoglobiny, jest niebieska :) Niespecjalnie smaczne, często żerują w błotnistych wodach i tak też smakują.

4. Cykady na patyku. W starciu ze skorpionami niestety przegrały. Wolę słuchać ich donośnych świergotów za oknem.

5. Wąż smażony. Coś między kurczakiem a rybą. Serwowany w panierce w plasterkach. Całkiem okej.

6. Zupka z psa. Może być, ale bez rewelacji. Uwielbiam psy, więc pozostaje mieć nadzieję, że ten godnie zakończył swój żywot. Nie miałem aparatu.

Wszystkie dania powyżej dumnie zapijamy wódką z kobry:

A jeśli nam mało to zawsze możemy zjeść:

;)

Czytelnicy świadomi mojej małej obsesji (więcej tu) z pewnością nie będą zaskoczeni serią zdjęć poniżej. Na Pekin miałem jedynie 32 godziny, w tym jedną jedyną noc. Pekińskie Hutongi (czytaj: stare, zabytkowe alejki ciasno obsadzone parterowymi domami) są iście urokliwe i naturalnie zupełnie inne od klasycznych szanghajskich zabudowań. Mimo wielkiej wartości historycznej, modernizacja miast skutkuje znikaniem z powierzchni ziemi wszytkiego co niezbyt praktyczne (=niskie), w szczególności w centralnie położonych lokalizacjach. Jeśli dołożyć do pieca niejasności związane z prawami własności oraz ogromne wpływy developerów, los Hutongów jest właściwie przesądzony.

Na załączonych obrazkach – Dongsi Hutong położony w okolicach Zakazanego Miasta.

Od jakiegoś już czasu zastanawiałem się jak wykorzystać wspaniałą lokalizację, którą jest odremontowana rzeźnia o nazwie 1933 Shanghai (szerzej o tym miejscu tu ). Jest to jedno z tych miejsc, które wizualnie są tak intensywne, że wcale niełatwo o dobry kadr. Wirtualne podziękowania dla GeXin za wsparcie. A, B czy C?

ROAN: